Κλείσιμο
Μήνυμα Δημάρχου

andrikopoulos

Με αίσθημα ευθύνης αναλαμβάνω τα καθήκοντα του Δημάρχου του Δήμου μας και σας ευχαριστώ θερμά για την εμπιστοσύνη που δείξατε, τιμώντας με, με την ψήφο σας. Η ευθύνη είναι μεγάλη, γιατί εκτός των άλλων, είμαστε ένας δήμος με πολύ μεγαλύτερες υποχρεώσεις προς τους πολίτες αλλά και ρόλο στη επαρχία.

Με τη βοήθεια του Δημοτικού Συμβουλίου και της κατανόησής σας, στο ότι είμαστε σε μεταβατικό στάδιο, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα φέρουμε σε πέρας το έργο που έχουμε αναλάβει.

Δουλεύοντας σκληρά, ενώνοντας δυνάμεις, ο Δήμαρχος, το Δημοτικό Συμβούλιο, τα συλλογικά όργανα και οι εθελοντές θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των συνδημοτών μας.

Όπως έχουμε δεσμευτεί, η Διοίκηση του Δήμου μας θα στηρίζεται στους πυλώνες: Δικαιοσύνη, συνεργασία, συλλογικότητα, ευθύνη, διαφάνεια, αξιοκρατία και σεβασμός για τον κάθε πολίτη.

Κάνοντας πράξη τα πιο πάνω και μέσα από το δικτυακό μας χώρο δημιουργούμε ένα ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας μέσα από το οποίο οι δημότες μπορούν να εκφράσουν θέσεις, απόψεις και παρατηρήσεις, για το τι γίνεται στο Δήμο μας. Μέσα από την περιδιάβαση στις ηλεκτρονικές σελίδες του δήμου θα έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν για την παράδοση και την ιστορία του τόπου μας, για θέματα Αθλητισμού, Πολιτισμού, Περιβάλλοντος, Παιδείας και Δράσεων Κοινωνικής Πολιτικής.

Αυτή η αμφίδρομη επικοινωνία συμβάλλει στη διαφάνεια, στη σωστή ενημέρωση, στη συλλογικότητα των αποφάσεων και ενισχύει τη δημοκρατία για το καλό του πολίτη για τον οποίο νοιαζόμαστε.

Ας συμβάλλουμε όλοι μαζί σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια. Ας συμβάλλουμε όλοι μαζί στη οικοδόμηση ενός σύγχρονου, ισχυρού και πρωτοπόρου Δήμου της ανάπτυξης, του εκσυγχρονισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της συμπαράστασης και της αλληλεγγύης.

Σας καλωσορίζω στην ιστοσελίδα μας και σας εύχομαι καλή και εποικοδομητική περιδιάβαση και σας περιμένουμε να μας επισκεφτείτε για να σας φιλοξενήσουμε με το δικό μας τρόπο.

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Ο Δήμαρχος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης

Ηλίας Α. Ανδρικόπουλος

Μήνυμα Δημάρχου

Περιοχή Ξυλοκάστρου

Περιοχή Ξυλοκάστρου Εξερευνήστε τα δημοτικά διαμερίσματα της ευρύτερης περιοχής του Ξυλοκάστρου

Άνω Συνοικία Τρικάλων

Χιονισμένη κορυφή της ΖήρειαςΗ συνοικία αυτή ήταν η έδρα της αρχοντικής οικογένειας των Νοταράδων που εγκαταστάθηκαν στα Τρίκαλα στις αρχές του 16ου αιώνα. Ήταν πλούσιο χωριό και εκτός των Νοταράδων κατοικούσαν εκεί και άλλες επιφανείς οικογένειες, όπως των Δασαίων, Φραντζή, Πετρουτσοπουλαίων, Παστρικουλαίων, Κυρνικολαίων κ.ά.

Γελινιάτικα

Το χωριό κατοικήθηκε λίγα χρόνια πριν την Επανάσταση του 1821, από σκηνίτες Γελινιάτες που κατέβαιναν με τα κοπάδια τους για να ξεχειμωνιάσουν ή για να βρουν εργασία στα τσιφλίκια των Τούρκων και των κοτζαμπάσηδων. Αργότερα, το χωριό χρησίμευε για χειμερινή διαμονή των κατοίκων της κοινότητας Σπαρτινέϊκων και λίγων κατοίκων των Λαγκαδαίϊκων.

Δενδρό

Το χωριό ιδρύθηκε περίπου το 1835 και πήρε την ονομασία του από κάποιο πανύψηλο και μεγάλο δένδρο που ήταν χαρακτηριστικό στην περιοχή "Γενατιάτικα". Ένα τέτοιο δένδρο υπήρχε έως το 1995 περίπου, στη θέση του νεκροταφείου του χωριού και ίσως να ήταν το ίδιο δένδρο.

Ζεμενό

Το χωριό είναι χτισμένο πάνω στις πλαγιές δυο πευκολόφων, οι οποίοι χωρίζονται με μια μικρή ρεματιά. Το Ζεμενό το έχτισαν οι Σλάβοι, πιθανά στο τέλος του 8ου αιώνα. Την ονομασία του την πήρε από τη λέξη SEMENT (στενό), διότι πράγματι το χωριό κτίστηκε ανάμεσα σε δύο λόφους, ή από το "Ζαμένω" (πλούσια διαμονή), ή από το "ζα-μενής" (πολύ ανδρείος).

Θαλερό

Δε γνωρίζουμε πότε ακριβώς κτίσθηκε το Θαλερό, πάντως επί τουρκοκρατίας, όχι μόνο υπήρχε ως το μοναδικό χωριό της περιοχής, αλλά ήταν και η έδρα του Τούρκου διοικητή (πασά) ολόκληρης της περιφέρειας.
Λέγεται, ότι τέσσερις (4) οικογένειες κατοίκησαν για πρώτη φορά το Θαλερό, των Τσάκαλη, Τσίρου, Παύλου και Σαρμαγκόπουλου, μετέπειτα Αμάραντου.

Θροφαρί

Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό πήρε την ονομασία Θροφαρί επειδή στην περιοχή υπήρχε πολλή τροφή για τα κοπάδια των βοσκών από το Κλημέντι που τα έφερναν εκεί για καλύτερη βοσκή.
Το χωριό παλιά ήταν κτισμένο πιο κάτω, στην περιοχή που βρέθηκαν ερείπια του ναού του αγίου Νικολάου.

Καμάρι

Το Καμάρι, πριν από την Επανάσταση, ήταν ακατοίκητο. Αποτελούσε πέρασμα κάθε κατακτητή και δέχοταν στα εδάφη του την καταστροφή και την ερήμωση. Άνθρωπος δεν μπορούσε να στεριώσει σε αυτό το εύφορο μέρος, που ήταν τσιφλίκι των Τούρκων αγάδων.
Το Καμάρι το κατοικούσε ο αγάς με τη φρουρά του και ασκούσε ένα είδος αστυνόμευσης στην περιοχή.

Καρυά

Η Καρυά βρίσκεται νοτιοδυτικά των Τρικάλων σε υψόμετρο 1.300 μέτρα, που την καθιστά το ψηλότερο χωριό της Κορινθίας.
Πρώτη επίσημη εμφάνιση του χωριού γίνεται στο αρχείο ΝΑΝΙ γύρω στα 1680. Η βενετική απογραφή του 1700 στο TERRITORIO Κορίνθου μνημονεύει το χωριό Καρυά με 54 οικογένειες και στο TERRITORIO Άργους άλλο ομώνυμο χωριό Καρυά με 24 οικογένειες καθώς και το χωριό Μαλεβό με 11 οικογένειες.

Κάτω Συνοικία Τρικάλων

Βρίσκονται σε απόσταση 25km περίπου από το Ξυλόκαστρο σε υψόμετρο 900m περίπου, με πολύ καλή θέα στον Κορινθιακό αλλά και στη Ζήρεια. Η επικρατέστερη εκδοχή για την ονομασία Τρίκαλα είναι τα τρία καλά:
1. Καθαρός αέρας, καλό κλίμα με μηδέν υγρασία,
2. πολλά αμπέλια που βγάζουν πολύ καλό κρασί,
3. άφθονα πηγαία νερά με ξεχωριστή γεύση και γλυκύτητα.

Κορφιώτισσα

Σε μια μαγευτική πλαγιά, στα ανατολικά του Πιτσαδαίϊκου βουνού, είναι χτισμένο το Κούτσι. Έχει ανοιχτό ορίζοντα και θαυμάσια θέα. Έχει θέα τον Κορινθιακό από το Ξυλόκαστρο μέχρι την Περαχώρα, τα Καλά Νησιά, τις Αλκυονίδες και τον Παρνασσό. Μέχρι το 1922 αποτελούσε μία κοινότητα μαζί με το Τσερεγούνι (Βρυσούλες). Αργότερα, με Διάταγμα της 9.9.1927 μετονομάστηκε σε κοινότητα Κορφιωτίσσης, με έδρα τον οικισμό Κορφιώτισσα.

Λαγκαδαίϊκα

Τα Λαγκαδαίϊκα βρίσκονται βορειοδυτικά των Τρικάλων και βόρεια της Καρυάς. Απέχουν από το Ξυλόκαστρο 35 χλμ. Αποτελούνται από τρεις συνοικίες: Τα Σπαρτινέϊκα, η οποία έχει γύρω στα 80 σπίτια, τα Τουρτουρέϊκα με 50 σπίτια και η οποία μετονομάσθηκε σε Κρυσταλλοπηγή και τα Λαγκαδαίϊκα, η οποία έχει άλλα τόσα σπίτια περίπου. Και οι τρεις συνοικίες τούτες έχουν χτισtεί στα ριζώματα του όρους Χελιδορέας (Μαύρο Όρος), το οποίο είναι παρακλάδι της Κυλλήνης.

Λουτρό

Οι κοινότητες Κάτω και Άνω Λουτρού προήλθαν και οι δύο από τον τ. δήμο Ευρωστίνης. Το 1952 το Άνω Λουτρό έγινε ξεχωριστή κοινότητα με το Β.Δ. 10-3-1952 ΦΕΚ Α΄ 65 1952, αλλά καταργήθηκε τον ίδιο χρόνο και ενώθηκε με το Κάτω Λουτρό (Απόφ. ΣΕ 1804/1952). Το 1851 το Άνω Λουτρό στην απογραφή βρέθηκε να έχει 140 κατοίκους, ενώ το Κάτω Λουτρό δεν είχε χτιστεί ακόμα. Το 1886 το Κάτω Λουτρό είχε 266 κατοίκους και το Άνω 133.

Μάννα

Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Ζήρεια, σε υψόμετρο 850 μ. Την ονομασία πήρε το 1923 από μια πηγή που υδρευόταν το χωριό. Πριν ονομαζόταν Μάρκασι, τούρκικη λέξη που σημαίνει της Μαρίας το φρύδι. Πιθανότερο είναι να ονομάστηκε έτσι από την κορυφογραμμή πάνω από το χωριό που μοιάζει με φρύδι.

Μελίσσι

Η Κοινότητα Μελισσίου προήλθε το 1912 από το δήμο Σικυωνίων με ένα οικισμό. Το 1851 είχε 125 κατοίκους. Την ονομασία την πήρε από τα άγρια μελίσσια τα οποία είχαν τις κυψέλες τους σε βράχο, ανατολικά του ναού του αγίου Κωνσταντίνου, ο οποίος κατεδαφίσθηκε το 1884 κατά την διάνοιξη της σιδηροδρομικής γραμμής.

Μέση Συνοικία Τρικάλων

Είναι ένα πανέμορφο χωριό με εξαιρετικό κλίμα και πανοραματική θέα. Ήταν πάντα στη "σκιά" της Άνω συνοικίας, και οι αρχοντικές οικογένειες της Μεσαίας συνοικίας, των: Ζούζουλα, Κακριδή, Τσαλδάρη, Ιωάννου, ήταν κατά κάποιο τρόπο αντίπαλες των ισχυρών Νοταραίων, Δασαίων κλπ.

Νέες Βρυσούλες

Οι Βρυσούλες (πρώην Τσερεγούνι) βρίσκονται ανατολικά της Ζάχολης, 1.500 μέτρα από το Κούτσι. Το 1912 το Τσερεγούνι περιλάμβανε και τους οικισμούς Κούτσι και Καρυές. Μετονομάστηκε σε Βρυσούλες το 1927 με το Δ. 9-9-27 ΦΕΚ 206/1927. Στην απογραφή του 1851 είχε 110 κατοίκους, το 1961: 207 και στην τελευταία απογραφή 172.

Ξανθοχώρι

Το τοπωνύμιο Μάζι εκτός από το γνωστό σε εμάς χωριό Μάζι (Ξανθοχώρι) υπάρχει και στις ανατολικές κλιτύες του όρους Πατέρας, και στην Αργολίδα. Το Μάζι της Κορινθίας μαζί με το Κούτσι (Κορφιώτισα) ελέγχει την επικοινωνία Κορινθίας - Αχαΐας.
Το τοπωνύμιο Μάζι ιδιαίτερα διαδεδομένο στον Ελληνικό χώρο είναι και ανθρωπονύμιο στρατιωτών της Βενετίας.

Ξυλόκαστρο

1Το Ξυλόκαστρο απέχει από την Κόρινθο περίπου 40 χιλιόμετρα είναι ένα ιδανικό μέρος για διαμονή, αλλά και για ορμητήριο περιηγήσεων. Το Ξυλόκαστρο είναι μια από τις πιο κοντινές αποδράσεις από την Αθήνα. Πήρε το όνομά του από ένα ξύλινο κάστρο που πιστεύεται ότι ήταν χτισμένο εκεί κατά τα χρόνια της Φραγκοκρατίας (1204 - 1261 μ.Χ.).

Παναρίτι

Η απογραφή του 1700 αναγράφει το Παναρίτι στην Κορινθία. Και ο Πούκεβιλ το 1814 μνημονεύει τον οικισμό στην Κορινθία.
Κατά τον Σωκράκη Λιάκο η ετυμολογία της λέξεως ανάγεται στην Κελτική, Γαλλική και αρχαίαν Ελληνική γλώσσα και σημαίνει τόπο με νερά. Προπολεμικά ήταν ένα ανεπτυγμένο χωριό, πλούσιο σχετικά από την παραγωγή της σταφίδας, με αρκετά καταστήματα.

Πελλήνη

Το μικρό αυτό χωριό είναι χτισμένο στα ερείπια της αρχαίας Πελλήνης. Από την αρχαία Πελλήνη σώζονται μόνο τα ερείπια από τον ναό της Αθηνάς, ένα δάπεδο ναού με μωσαϊκά και ένα μικρό αρχαίο θέατρο. Οι σεισμοί και οι καθιζήσεις μας στέρησαν τα ωραία οικοδομήματα της αρχαίας Πελλήνης, που αναφέρει ο Παυσανίας. Στο αρχείο Νανί περί το 1686 που απογράφει τους οικισμούς της περιοχής συναντούμε και τη SUGRA.

Πιτσά

Η κοινότητα προήλθε από τον τ. δήμο Ευρωστίνης το 1912. Είναι ένας οικισμός ορεινός στη δυτική πλευρά του Πιτσαδαίϊκου Αη Λια. Υπήρχε ακόμα μεταξύ Κάτω Λουτρού και Λυκοποριάς αραιοκατοικημένος οικισμός από καλύβια για να εξυπηρετούνται οι αγρότες, τα "Πιτσαδαίϊκα". Το 1915 ορίστηκαν σαν έδρα της κοινότητας τα Πιτσαδαίϊκα, ενώ στις απογραφές του 1920, 1928 δεν αναφέρεται το όνομα Πιτσαδαίϊκα αλλά Κάτω Πιτσά.

Ρέθι

Το Ρέθι βρίσκεται πάνω στην οροσειρά που οδηγεί από την αρχαία Πελλήνη προς τα Τρίκαλα. Ρέθι στα αρβανίτικα σημαίνει στεφάνι. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το χωριό το κατοικούσαν λίγοι Αρβανίτες Τόσκηδες. Τα τοπωνύμια "Τσούκα", "Τρανός βαρκός", "Βαρκά" συνηγορούν στο πέρασμα Αλβανών από το χωριό. Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, εγκαταστάθηκαν στο χωριό οικογένειες από την γύρω περιοχή.

Ρίζα

Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Κρινακέϊκα και είχε πάρει την ονομασία του από τους πρώτους οικιστές που ήταν μέλη της οικογένειας Κρινάκου. Αργότερα πήρε την ονομασία Ρίζα, διότι βρίσκεται στα ριζώματα του βουνού. Μικρότεροι οικισμοί του χωριού είναι τα Γεωργαντέϊκα, ο Βάλτος, τα Ζητουλιάρικα, η Συγερίτσα, τα Χαρτσιάνικα. Η Ρίζα πριν το 1821, ήταν το χειμαδιό μερικών Τρικαλιτών.

Σοφιανά

Στην απογραφή των Βενετών στα 1700 αναφέρεται και το χωριό Σοφιανά με 48 κατοίκους. Η περιοχή των Σοφιανών κατά την Τουρκοκρατία ανήκε στην ισχυρή οικογένεια της Κορίνθου των Απδίμ - Παγιάνων, της πλουσιότερης της Πελοποννήσου. Μετά την απελευθέρωση, ήρθαν οικιστές και από άλλα χωριά: Γελλήνη, Καρυά, Κλουτσίνες, Αμφιλοχία, Πλάτανο Φωκίδας κ.λ.π.

Στύλια

Η κοινότητα λεγόταν Βλαντούσια (Βλα-ντούσια = ο αδελφός του Ντούσια) και έγινε το 1912 από τον δήμο Πελλήνης. Το 1927 μετονομάστηθε σε Στύλια (τα). Το σωστό είναι ότι την ονομασία Βλαντούσια την πήρε από τους Ενετούς της 4ης Σταυροφορίας. Στην απογραφή των Ενετών του 1700 αναφέρεται το χωριό "Viladusa" με 16 οικογένειες και 64 κατοίκους. Το Βλαντούσια βγαίνει από τη σύνθετη λέξη "Vila-dusa" = Ville-douce = πολίχνη - γλυκιά = ωραίο χωριό.

Συκιά

Το αραξοβόλι των ποιητών. Σε μια γραφική ακτή του Κορινθιακού, σε φύση μαγευτική, βρίσκεται η Συκιά. Το επίνεμο και όμορφο τούτο χωριό δεν είναι τυχαίο μέσα στην Κορινθιακή ιστορία, διότι δεν υστερεί σε πολιτισμό, σε γραφικότητα, σε ιστορία και αρχαιολογία. Η θάλασσα, που θωπεύει τη σημερινή Συκιά, στην αρχαιότητα έμπαινε μέσα μέχρι την αρχή του χωριού Γελινιάτικα και σχημάτιζε ένα περίφημο και επίνεμο κολπίσκο, ο οποίος χρησίμευε για λιμάνι.

Εξερευνήστε τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης